Opinión

Opinións persoais ou de organismos e institucións sobre temas puntuais, especialmente cando estas poden implicar doadamente que aparezan discrepancias.

María y yo

0

María y yo estos días estamos por Breixo, jugamos con Omar, comemos, reímos… Lo mismo que María y yo, pero con May y Miguel que nos muestran como son sus vidas y retos de unos padres de una persona con Autismo.

Tuvimos la gran suerte de ser invitados por la Fundacion Orange, en el marco del ISAAC 2010, a una sesión de la película en Cine Accesible, adaptada a personas con discapacidad visual o auditiva.

No sólo os recomiendo que vayais a verla ya que se trata de una historia real que nos enseña que una persona con autismo es única, como cualquier otra persona y aún queda bastante por difundir y hacer llegar el conocimiento del autismo a la sociedad; sino que subrayo dos ideas de la película (para mi fundamentales): May y Miguel, no quieren la igualdad, sino que la traten como a una Reina; no quieren la normalidad (que sea como los demás en todos los aspectos, que vaya al mismo colegio…), sino que le ofrezcan los apoyos necesarios para comunicarse, para tener más autonomía… en definitiva mejorar su calidad de vida.

Enlaces

Pacto pola Educación cancelado

1

O actual ministro de educación falando do Pacto Educativo en deliberación.

Pé de media (e descrición alternativa): O actual Ministro de Educación falando do famoso Pacto Educativo obxecto de debate, novamente, neste artigo.

Non hai dereito

Hoxe o noso amigo Domingo Méndez publica un artigo na súa bitácora que di así:

No puedo por mas compartir mi decepción con muchos docentes por el no consenso sobre el pacto educativo, se me hace cuesta arriba entender las razones que nos dan para no llegar a ese gran pacto, creo que estamos jugando con el tiempo y, lo que es peor, con uno de los activos más importante de cualquier sociedad , la educación de sus jóvenes.

No podemos ir dejando pasar el tiempo sin atajar el tema educativo de manera seria y rigurosa, deberíamos todos los docentes exigir ese gran pacto educativo, es necesario, es urgente y es inevitable llegar a él. Todos los docentes tenemos que aunar nuestras voces y exigirles a nuestros representantes que esto de la educación no es un juego de niños, ni de políticos mediocres e incapaces que no están a la altura de lo que su país les pide. Hoy es un mal día para la educación de este país, luego que vengan exigiendo a los docentes, que se les llene la boca de educación y escuela, cuando muchos de ellos no saben ni de lo que hablan.

Pois iso, que Domingo ten máis razón ca un santo. Suscribo as súas palabras ao 100%.

Aos que puxeron paos nas rodas para que este carro non andivese non se lles pode chamar outra cousa máis que marulos, incompetentes e arrogantes.

Estabamos a piques de chegar a un punto no que cada quen deixaba atrás modelos propios para chegar a un común. Estabamos nun punto en que, ao fin, se recollía con respeito a atención á diversidade na súa integridade e coa inclusión como eixo central. Estabamos achegadiños a un punto no que berrar ¡Ao fin chegamos! Pero catro marulos que xogan con arrogancia dixeron (como algún neno e nena con cueiro dos nos nosos patios): Como digo eu ou nada. E alá foi todo pola cisterna abaixo.

Panda de marulos.

Juan José Fernández García.
Mestre con 28 anos de servizo.
Titor de primaria.

Pacto pola Educación: Obxectivo 12 (Educación inclusiva)

0
O actual ministro de educación falando do Pacto Educativo en deliberación.

Pé de media (e descrición alternativa): O actual Ministro de Educación falando do famoso Pacto Educativo obxecto de debate neste artigo.

Pacto anunciado

O ministro de Educación, presentou onte ás asociacións, comunidades autónomas e partidos políticos a proposta final sobre o Pacto Social e Político pola Educación, xunto co compromiso do Goberno de investir 1.570 millóns de euros no próximo trienio para conseguir os 12 obxectivos que conforman a proposta.

Parece ser que hai un partido que pon unha pega referida á falta de liberdade na elección dos centros. Con todo hai outras propostas que reforzan o ensino privado, centros sostidos con fondos públicos (privado concertado), pero non se aposta por reforzar o ensino público de calidade e o garantir a igualdade de oportunidades a todos  os cidadáns.

Non se recollen no texto a redución de rateos, os centros públicos saben moi ben a súa necesidade, porque son os que atenden a maior parte da diversidade e os casos que requiren máis recursos de todo tipo.

O obxectivo Número 12

O obxectivo 12, aquel do que, incomprensiblemente se esqueceron, terá moitas dificultades para conseguirse, se non se garanten medidas para incrementar a calidade da atención aos alumnos con grandes necesidades educativas e séguense sen escolarizar na súa contorna inmediata, como correspondería a unha verdadeira educación inclusiva.

Na introdución do obxectivo 12 dise:

Asegurar a educación inclusiva, o recoñecemento da diversidade e a interculturalidade e procurar os medios e recursos adecuados para que (todos) os centros educativos poidan garantir a plena incorporación, en condicións de igualdade de oportunidades, dos estudantes con necesidades específicas de apoio educativo (na súa contorna inmediata e onde unicamente se contemplen criterios pedagóxicos para decidir a modalidade, centro ou lugar de escolarización). (O que vai entre paréntese permitinme engadilo.)

Dada a estrutura e a organización do Estado Español as medidas concretaranse nas diferentes Comunidades Autónomas e será, entón, cando saberemos se o pacto servirá para algo. Por exemplo, a pesar de que hai convenios asinados entre as Comunidades e o Estado para garantir a accesibilidade das instalacións das aulas e dos equipos, creo, que non se están dando os pasos adecuados para facer realidade unha Escola 2.0 accesible e adaptada ás necesidades dos alumnos.

Enlaces de interese

Debuxo infantil sobre a inclusión no autismo.

2 de abril, día mundial de concienciación sobre o autismo

0

Presentación

Debuxo infantil sobre a inclusión no autismo.

Pé de media (e descrición alternativa): Debuxo infantil de campañas anteriores sobre a inclusión no autismo.

Neste período vacacional no que agora andamos inmersos, celébrase un día especial, moi especial. O día mundial de concienciación sobre o autismo. Non se trata tanto de celebrar, canto de lembrarnos, unha vez máis, que o autismo é unha materia pendente, que hai miles de persoas ciscadas polo mundo que son invisibles aos nosos ollos, e que polo tanto non lles corresponde desfacerse en mil bailes para ser visibles, tócanos a nós ollar para elas e eles, que os fagamos nosos no día a día, que os incluamos nas nosas vidas, nas nosas aulas. TADEGa síntese orgullosa de traervos aquí este día e a reflexión que unha mai blogueira dun neno con autismo (Cuca) nos trae a esta bitácora.

Ao final deste artigo, tedes un magnífico vídeo. Dende TADEGa vos pedimos encarecidamente que o vexades en todas as vosas aulas, ou como mais e pais de familia, na casa coa vosa familia ao completo. O que alí se amosa e para todos e cada un de nós. Graciñas Cuca por este agasallo.

A reflexión de Cuca e a nosa

Por 3º ano consecutivo celébrase o Día da Concienciación do Autismo. Pero ¿Por que existe esta data conmemorativa? Pois pola importancia de concienciar. O autismo ten cada vez unha incidencia mais alta, o ano pasado falábase de que 1 de cada 150 nacidos eran diagnosticados como TEA, neste intre xa se comeza a falar de 1 de cada 91 nacidos. As causas aínda son descoñecidas, fálase dunha combinación de factores xenéticos e ambientais (fundamentalmente da contaminación).

¿Que se está facendo dende a Administración e dende a sociedade para afrontar este importante problema? Pois moi pouco: a diagnose segue sendo en moitos casos tardía; a atención temperá é insuficiente (e en moitas zonas inexistente) e con carencias na formación específica dos profesionais; a escola segue sen estar preparada (nin estamos concienciados, nin formados, nin contamos con recursos suficientes). A realidade é que se queremos que estes nenos e nenas cheguen a ser cidadáns de pleno dereito precisamos que se comece a facer fincapé nestes ámbitos xa que unha detección e unha intervención temperá axeitada fai que cheguen a desenvolver as súas capacidades ao máximo.

Fai un par de anos que España ratificou a Convención das persoas con discapacidade pero de momento todo quedou nunha simple firma. O dereito á inclusión e á comunicación das persoas con autismo segue sendo un soño; é necesario unha ardua labor de concienciación e inversión en tódolos ámbitos (social, sanitaria, educativa e laboral) para que sexa unha realidade.

Recentemente falouse no Congreso dos Deputados dun Plan Nacional de Autismo pero neste momento todo está paralizado. Os nosos gobernantes recoñecen que é un problema ao que hai que facer fronte pero non reaccionan. En moitas comunidades autónomas vivimos incluso un retroceso, xa que se tende a recortar o número de profesores de apoio e a seguir creando centros específicos. O camiño cara á inclusión e á concienciación vai nunha dirección equivocada.

Fai moi pouco que unhas nais (a maioría tamén mentres) creamos unha Plataforma que reclamaba a inclusión dun punto na redacción do Pacto Educativo de Estado e o conseguiron, xa existe un duodécimo punto nese pacto que toma en conta aos nenos e nenas con diversidade funcional. Estas mesmas nais conseguimos ser recibidas no Congreso e entregarlles a varios deputados da comisión de educación e da de discapacidade El Libro Rojo de la Educación española, o libro da vergonza, onde se recollen un bo número de casos de agresión aos dereitos fundamentais de nenos e nenas con TEA e outras diversidades funcionais. Tamén entregamos un documento, froito de dous meses de duro traballo e reflexión, no que se recolle medidas urxentes para que a educación comece a ser realmente inclusiva.

A comunidade educativa está neste intre con moitos frontes abertos pero este debe ser un dos prioritarios xa que isto afecta a todos e todas e, se non comezamos a reaccionar, o que estamos é quitándolle a posibilidade de progresar a estes rapaces e rapazas. A educación inclusiva é o seu dereito. Así o recoñece a LOE e a Convención. Os mestre deberiamos tamén reclamar ese dereito pero con todas as garantías e para que iso sexa posible deberiamos:

  1. Reclamar que a escola sexa para todos e todas.
  2. Deberemos concienciarnos de que sen formación específica dificilmente lle poderemos dar unha educación de calidade que lles garante algo tan fundamental como é o acceso á comunicación e á relación cos seus iguais.
  3. Insistir na necesidade de ter os mestres de apoio suficientes para afrontar a nosa labor educativa.

Esta loita non é so dos pais, nin das asociacións, é unha loita de tódalas persoas que formamos esta sociedade. Por iso é tan importante que existan días de concienciación, datas que nos recorden que temos aínda moito camiño por andar, e que nos sensibilicen da existencia das persoas con diversidade funcional e das obrigas que toda a cidadanía temos para con elas.

Por último quérovos deixar un pequeno obsequio que preparou unha mami blogueira con fotos de marabillosos nenos e nenas e mozos e mozas con TEA, incluso con fotos dos pais e nais destas persoas sorrindo e disfrutando da vida.

As dúas caras do autismo

Pé de media (e descrición alternativa): O vídeo titúlase -Las dos caras del autismo- e chámase así xa que presenta dúas series fotográficas en paralelo, unha cos falsos tópicos do autismo (ensimesmamento, tristura, nulidade) e outra coa realidade familiar que as familias coñecen ben: nenos con sorriso, querendo desfrutar da vida. Entrambas series, os comentarios das familias preguntándoche en que realidade estás, en que realidade quixeras estar e por cal realidade apostas.

Enlaces que se citan

Outros enlaces de interese

  • Entrevista cunha nai dun neno con Asperguer na Televisión galega: agalegainfo.crtvg.es/videos/…
  • Un conto sobre a inclusión (o noso conto), o conto de Xandre: www.ContosDeXandre.net/?page_id=303
Ir arriba