Bibliografía
Bibliografía especializada en todo o relacionado coa nosa bitácora.
O reino dos mil chanzos
0
Captura da cuberta do libro
Podemos ver o mundo por un burato ou por unha fiestra marabillosa e mergullarnos nel con tódalas consecuencias e ao mesmo tempo coñecer o mundo da diversidade funcional motora. Desde esta última posibilidade podemos debruzarnos sobre a fantasía dun conto infantil con moitos obxectivos, o máis importante: educar no mundo dos valores. A aceptación do diferente, a empatía, o degoiro de ser capaz e a liberación dos prexuízos é a materia do conto El reino de los mil escalones que agora para os galegos convértese en O reino dos mil chanzos.
Este conto non comeza coma os outros cun Érase unha vez, senón cun Déixame probar dunha vez. A protagonista é Agostiña, unha rapaza con parálise cerebral que libera a unha vila dun xigante malvado, metáfora da sociedade que despreza ao diferente ou que non lle deixa ser unha persoa autónoma nunha arela bastarda e incomprensíbel. Tódalas escenas, mitos, persoas e clixés serven de escusa para que a protagonista ache o seu lugar no mundo, non sen antes loitar polos seus dereitos.
É un proxecto solidario de ASPACE (Asociación de Atención a Persoas con Parálisis Cerebral e Discapacidades Afíns) de Castela e León que agora podemos desfrutar en galego. Os autores do conto cederon os beneficios a ASPACE polo que o produto da venda vai parar integramente a esta asociación.
O libro pódese pedir, ademais das librerías de conto infantil, a:
- Federación ASPACE de Castilla y León
- Teléfono 983 246 798
- federaspacecyl@gmail.com
ou:
- Editorial Lobo Sapiens
- Teléfono 987 170 652
- comercial@lobosapiens.net
Doutra banda na bitácora Necesidades educativas. Discapacidad motórica
, en breve, poderanse acceder a actividades LIM (libros interactivos multimedia) sobre a lectura do conto. Pregamos difusión deste evento. Hai unha nota de prensa da asociación.
Enlaces que se citan:
A formación do profesorado na diversidade
0Unha investigación da USC advirte da falla de preparación do profesorado universitario fronte a alumnado con discapacidade

A integración real e efectiva de estudantes con discapacidade nas universidades é unha realidade, tamén constatable na USC, que obriga a continuar incrementando os esforzos para mellorar a atención educativa que reciben así como fomentar actitudes favorables de cara a eles.
Así o constata a investigación ‘Integración educativa e social dos estudantes con discapacidade na Universidade de Santiago de Compostela’ que realizou o pasado curso a doutora pola USC e compañeira de TADEGA Emma Mayo Pais e que foi presentado no I Congreso Internacional Universidade e Discapacidade.
Dende este espazo non podemos mais que felicitar a Emma pola súa laboura investigadora e, entre todos, reclámar maiores recursos para poder ofrecer una formación de calidade
Para saber mais
- Enlace 1: Recorte de Prensa no xornal da propia USC.
- Enlace 2: Recorte de Prensa no xornal o Progreso.
- Enlace 3: Recorte de Prensa no xornal La Voz de Galicia.
Nela: Aprende a escribir usando Braille
0Nela: aprende a escribir usando Braille
Enrique Matías Sánchez <quique@unizar.es>
Universidad de Zaragoza
20 de abril de 2012
1 ¿Qué es Nela?
- Nela es un programa informático que ayuda a aprender a escribir (usando Braille) a los niños con deficiencia visual (baja visión o ceguera).
- Nela es Software Libre (con licencia GNU GPL 3 o posterior): se puede usar, copiar a otras personas, modificar y distribuir versiones modificadas de forma gratuita y legal.
- Es multiplataforma (funciona tanto en Microsoft Windows como en GNU/Linux).
- Está internacionalizado (preparado para traducirse a otros idiomas).
2 ¿Cómo se utiliza?
El método está basado en el libro El Braille en la escuela. Una guía práctica para la enseñanza del Braille de Begoña Espejo de la Fuente (ONCE, Madrid, 1993).
Usando el teclado normal del ordenador, Nela simula una máquina Perkins, que es como una máquina de escribir para ciegos, que sólo tiene 6 teclas (una para cada uno de los seis puntos del cajetín Braille).
Una voz le pide al niño que escriba una palabra, y le aplaude si lo hace bien, o le da la respuesta correcta si lo hace mal.
Se usan palabras con sentido para el niño (boca, cama, paloma…), introduciendo paulatinamente nuevas palabras con nuevas sílabas y nuevas letras, en un orden pedagógicamente adecuado, y dificultad progresiva:
- los puntos del cajetín
- las sílabas directas: ca, ma, te, ra, li, bo…
- las sílabas inversas: as, el, en, ad, un…
- las sílabas mixtas: pal, car, bur, tes…
- las sílabas trabadas abiertas: pla, bre, fra, pri…
- las sílabas trabadas cerradas: pren, gran, tron, blan…
Si bien este método tiene una sólida base pedagógica, el docente que lo desee puede no obstante personalizar Nela y definir una secuencia propia.

El programa se adapta a las necesidades específicas de cada usuario, no introduciendo nuevas palabras hasta que no se hayan asimilado las anteriores, y reforzando las que le resulten más complicadas al niño. Así, si el niño aprende rápido, el programa enseña rápido, o si el niño tiene dificultades, el programa se adecúa a su ritmo.
3 Contexto en el que nace
Soy estudiante de Ingeniería Técnica en Informática de Gestión en la Escuela Universitaria Politécnica de Teruel. Cuando ya sólo me quedaban un par de asignaturas para acabar la carrera, empecé a pensar sobre qué podría hacer mi Proyecto de Fin de Carrera. Mi idea inicial fue desarrollar un programa de comunicación aumentativa para niños autistas.
Cuando fui a proponerle esta idea a Inmaculada Plaza (una de mis profesoras en la EUPT) y preguntarle si se prestaría a ser mi directora de proyecto, ella me explicó que en su grupo de investigación (EduQTech), llevaba un tiempo coordinando y trabajando en la enseñanza/aprendizaje del código Braille.
Partiendo de las propuestas de dos profesoras de apoyo que colaboran en los colegios de la provincia de Teruel (Inés Benedicto y Lucía Azara), habían definido un proceso educativo progresivo, dividido en dos etapas: la primera con un dispositivo electrónico, y la segunda con un programa informático. En ese momento, los estudiantes Oscar Díaz Saez y David Murciano Ibáñez habían creado ya la primera versión del dispositivo electrónico (más cercano a la escritura manual), y lo que me propuso fue que me encargara de la segunda fase y desarrollara un programa para ayudar a los niños con deficiencia visual (baja visión o ceguera) a aprender a escribir y familiarizarse con la computadora.
Lo que yo quería era que mi PFC fuera algo útil para la sociedad y no un mero trámite para obtener el título, así que el formar parte de un proyecto global más amplio me parecía perfecto. Teniendo en cuenta además que el grupo EduQTech trabaja con una filosofía de software y hardware libre, no dudé en decir que sí. En cuanto a mi idea inicial, posteriormente descubrí el proyecto Sc@ut de la Universidad de Granada, así que me alegro de haber tomado otro camino y así crear un producto único.
La primera versión del dispositivo electrónico se ha estado probando en un colegio de Teruel durante los últimos dos años, y el profesor Carlos Medrano ya ha preparado la segunda versión. Confío en que unido a él, Nela forme un kit de enseñanza/aprendizaje de la lectoescritura usando Braille capaz de cubrir la laguna actualmente existente en educación infantil.
El software, encontrándose todavía en fase de desarrollo, obtuvo el primer premio local del Concurso Universitario de Software Libre, organizado por la Oficina del Software Libre de la Universidad de Zaragoza. Ahora es necesario que usuarios reales prueben el proyecto en su globalidad, para obtener feedback e ir realizando las modificaciones que sean precisas para proporcionar un kit realmente útil y que satisfaga las necesidades de los usuarios y profesionales a los que se dirige.
En conjunto, este proyecto es una muestra más de la adecuación y potencial delsoftware y hardware libre en la educación, tanto en general, como en la educación especial en particular.
Para conocer en más profundidad la aplicación, invito a leer la introducción a Neladisponible en el blog del proyecto.
4 Recursos
- Blog: http://nelaproject.blogspot.
com.es - Twitter: https://twitter.com/#!/
nelaproject - Descargas: http://forja.rediris.es/frs/?
group_id=998 - Desarrollo: https://forja.rediris.es/
projects/cusl6-nela/ - e-mail: quique@unizar.es
- Breve introducción al Software Libre: http://moodle.punttic.cat/
file.php/12/Una_introduccion_ al_software_libre.pdf - Grupo de Investigación EduQTech: http://www.unizar.es/eduqtech/
- Oficina del Software Libre de la Universidad de Zaragoza:http://osluz.unizar.es/
- Concurso Universitario de Software Libre: http://www.
concursosoftwarelibre.org/ - Razones para que los centros educativos usen software libre:http://www.ubuntronics.com/
2011/09/…
Fuente: http://www.edulibre.info/nela-
Diversidade funcional
0Ao fin consta na Wikipedia
O termo diversidade funcional (que xa fora ratificado pola ONU en xuño de 2008) xa está na wikipedia. Apetecíame compartilo. Quen o queira ver o ten no seguinte enlace: es.wikipedia.org/wiki/Diversidad_funcional
O nome máis axeitado?
Penso que as formas moitas veces son importantes. Diversidade Funcional
erradica para sempre calquera connotación pexorativa e iguálanos a todas e todos, xa que minusvalía
falaba da menor valía dun individuo con algunha limitación funcional (sen considerar a posible responsabilidade do entorno) e discapacidade di que lle falta capacidade, así pois: diversidade funcional
, aínda que a algúns lles soe a cousa rara.
E aquí vai unha idea de regalo, un vídeo que, seguro, xa coñecedes:
Por catro esquiniñas de nada
Pé de media (e descrición alternativa): Un vídeo coa montaxe audiovisual do libro Por cuatro esquinitas de nada
de Jerome Ruillierno no que se amosan uns debuxos de circuliños e un cadrado que deliberan sobre como facer para que cadradiño poida entrar na casa grande por mor da súa forma acompañados do texto explicativo:
- Cuadradito juega con sus amigos.
.
- ¡Ring! Es hora de entrar en la casa grande.
- ¡Pero Cuadradito no puede entrar! No es redondo como la puerta.
- Cuadradito esta triste. Le gustaría mucho entrar en la casa grande. Entonces se alarga, se pone cabeza abajo, se tuerce, se dobla. Pero sigue sin entrar.
- ¡Sé redondo!- le dicen los Redonditos.
- Cuadradito lo intenta con todas sus fuerzas.
- ¡Te lo tienes que creer!- dicen los Redonditos.
- Soy redondo, soy redondo, soy redondo….- repite Cuadradito.
- ¡Pero no hay nada que hacer!
- ¡Pues te tendremos que cortar las esquinas!- dicen los Redonditos.
- ¡Oh, no!- dice Cuadradito-. ¡Me dolería mucho!
- ¿Qué podemos hacer? Cuadradito es diferente. Nunca será redondo.
- Los Redonditos se reúnen en la sala grande.
- Hablan durante mucho, mucho tiempo,…
- Hasta que comprenden que no es Cuadradito el que tiene que cambiar.
- ¡Es la puerta!
Entonces, recortan cuatro esquinitas, cuatro esquinitas de nada… Que permitan a Cuadradito entrar en la casa grande… junto a todos los Redonditos.